W.Bena i P.Lachowicz
Budynek dzisiejszego Miejskiego Domu Kultury w Zgorzelcu powstał w latach 1898-1902 na fali pruskiego patriotyzmu i kultu Hohenzollernów w Niemczech. Wznosząc „Górnołużycki Panteon” chciano uczcić pamięć pierwszego cesarza zjednoczonych Niemiec Wilhelma I i jego syna Fryderyka III, panującego zaledwie przez 99 dni.
Budynek zaprojektował Hugo Behr, znany przede wszystkim jako budowniczy Reichstagu w Berlinie. Górnołużycka Hala Chwały (taką nazwę nosił obiekt) wraz z Muzeum została sfinansowana ze składek pochodzących od mieszkańców Górnych Łużyc. Uroczystego otwarcia dokonał cesarz Wilhelm II w dniu 28 listopada 1902 r.

Budynek jest budowlą centralną łączącą charakter budowli zabytkowej i pomnika. Kopuła o wysokości 42 m, której zwieńczeniem jest korona cesarska, okrywa na zewnątrz główne pomieszczenie budynku – właściwą Halę Chwały. Jej wysokość w świetle wynosi ok. 21 m, rzut poziomy stanowi kwadrat o boku ok.19 m. Na wprost wejścia do holu znajdowały się wykonane z białego marmuru dwa posągi pierwszych cesarzy niemieckich: Wilhelma Wielkiego i Fryderyka III o wys. 3 m każdy, autorstwa prof. Pfuhla z Berlina (dzisiaj – lustro). W witrażowym tle niszy cesarskiej przedstawione jest wschodzące Słońce ze złotymi promieniami. Po prawej i lewej stronie grupy cesarskiej na marmurowych cokołach spoczywały odlane z brązu insygnia władzy cesarskiej. Prowadzące do niszy cesarskiej marmurowe schody mają po obu bokach szerokie balustrady z piaskowca, przyozdobione reliefami ulubionych kwiatów obu cesarzy – chabrami i fiołkami. Dwie potężne spoczywające na wzór egipskich sfinksów lwice, strzegą narodowych świętości. Na piętrze znajdują się nad drzwiami ornamenty częściowo wykonane z piaskowca: w formie kartusza korona cesarska oraz „fantazja i tajemnicza prawda sztuki”. Naprzeciwko niszy cesarzy znajdują się trzy duże nisze, z których spoglądały w przeszłości potężne posągi wielkich paladynów: Bismarcka, Moltkego i Roona.